نمونه‌ای از قدیمی‌ترین انعکاس رسانه‌ای اختلافات در حوزه ارتباطات به مجادله‌های گاه و بیگاه شرکت‌های اینترنتی (به ویژه نداها) و شرکت‌های مخابراتی مربوط می‌شود، مسایلی همچون اختلاف نظر در نرخ سیم مسی، کاهش نرخ اینترنت، اعتراض به ورود مخابرات به حوزه اینترنت پرسرعت، مسائل مربوط به خطوط E1 و این اواخر سر و صدا در مورد قطع احتمالی اینترنت در تهران.

اما این درگیری‌ها نکات قابل توجهی دارد.
نخست آنکه همواره PAPها هستند که اراده به طرح و علنی کردن این مسائل می‌کنند. دوم آنکه همواره این PAPها هستند که تصمیم به قطع اعلام نظر می‌گیرند. سوم آنکه همواره PAPها هستند که تشخیص می‌دهند چه مسائلی تا چه حدودی و به چه شکلی در اختیار رسانه‌ها قرار گیرد. چهارم آنکه PAPها هستند که تشخیص می‌دهند چه موضوعی را به چه نهادی ارجاع دهند.

اما از دیگر نکات قابل توجه در نوع تعامل شرکت‌های ندا این است که کاهش اطلاعات به شکل کامل منتشر نمی‌شود و در نهایت اینکه با وجود دو نهاد خصوصی به نام سازمان نظام صنفی رایانه‌ای و انجمن شرکت‌های اینترنتی، شرکت‌های مذکور دارای کنسرسیوم خاص خود هستند.

از این رو وقتی هم اعتراضی می‌شود به نظر می‌رسد سه نهاد هستند که نسبت به موضوعی اعتراض دارند در حالی که در پس ماجرا تقریبا تفاوتی دیده نمی‌شود.

نوع رابطه این شرکت‌ها نیز با رسانه‌ها در نوع خود قابل توجه است.
رسانه‌ها تنها زمانی مورد مراجعه و تعامل قرار می‌گیرند که کاری در جایی گیر باشد. مشکل احتمالی نیز تا زمان رفع آن طرح و بسط پیدا می‌کند. بعد از آن نیز هیچ خبری از نتایج و اینکه سرانجام کار به کجا کشید منتشر نمی‌شود.
بعد از رفع مشکل احتمالی هم ارتباط با رسانه‌ها تا اطلاع ثانوی قطع می‌شود.

موضوع به اندازه کافی روشن است فارغ از اینکه در هر اختلاف چه کسی محق باشد، روش برخورد و استفاده PAPها از فضای رسانه نادرست است و نیاز به بازبینی و تدبیر سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور دارد.